Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

ΚΑΠΝΙΣΜΑ


ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγειά

ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί ότι είναι σωστό να απαγορευθεί το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους.

ΔΕΝ υπάρχει καπνιστής που να μην θελήσει κάποια στιγμή να κόψει το τσιγάρο….

Αλλά ..

.. τους υστερικούς politically correct αντικαπνιστές , ευχαρίστως θα τους έχωνα μέσα σε ένα τεκέ με 50 χαρμάνηδες ισοβίτες και 50 αναμμένους λουλάδες ….

Μου την σπάνε αυτοί που υποτροπιάζουνε όταν ακούνε την λέξη «καπνιστής» ….

Μου την σπάνε τα ρατσιστικά καραγκιοζακια που νομίζουν ότι οι καθαροί πνεύμονες σημαίνουν και καθαρό μυαλό…

Και πιο πολύ μου την σπάνε οι πρώην καπνιστές που …«ανένηψαν» και έχουν γίνει οι χειρότεροι αντικαπνιστές…

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ....


Ειναι πολλες στιγμες που αδυνατεις να καταλαβεις τι ακριβως συμβαινει

Αλλες τοσες που απλα αρνεισαι να καταλαβεις,πιστευοντας πως υπαρχουν ακομα ανθρωποι...

Μαλλον εξελιχθηκαμε σε αυτο που ειμαστε σημερα γιατι απλα........ δεν καταλαβαμε

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

ΧΟΡΟΣ


Οι απιστευτες ικανοτητες του γιατρου εν ωρα δρασης......

¨Δεν υπαρχει προταση για συμμετοχη του γιατρου στην λιμνη των κυκνων"


Δηλωσε ο μανατζερ του......!!!

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

ΠΑΛΙ ΛΥΚΟΣ "απιστευτος"

Σάββατο το απόγευμα που πέρασε, λίγο πριν σουρουπώσει που είναι η αγαπημένη μου ώρα, είπα να πάω μια βόλτα στην πόλη μετά από πολύ καιρό.

Λίγο ψύχρα, λίγο ζέσταμα στον Οβελιξάκο, γαντάκια και πάμε. Παραλιακό, μέτρια κίνηση, σλάλομ χαλαρό ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα. Κοιτάω προς τη θάλασσα, αεράκι, σέρνομαι με μια κρεμασμένη ταχύτητα, cruisin’ και καλά. Γυρνάω δεξιά και βλέπω μια μαμά που για άγνωστο λόγο δίνει χαστούκι σ’ ένα πιτσιρίκι. Στο αυτοκίνητο που προσπερνάω κάποιος κορνάρει με το που άναψε πράσινο και φωνάζει δυνατά ‘έλα μαλάκα έφυγες’ στο μπροστινό του.

Λίγο αφηρημένος, ευτυχώς προλαβαίνω και φρενάρω στον πεζό που πετάχτηκε απ’ το πουθενά να περάσει απέναντι. Πίσω μου φωνάζουν που φρέναρα, μάλλον έπρεπε να τον έχω χτυπήσει και να περάσω. Σκουπίδια που έχει πάρει ο αέρας και παρακάτω στο ίδιο πλάνο έχω ένα πιτσιρίκι να πουλάει χαρτομάντηλα στο φανάρι, ενώ πιο πέρα ένας γέρος ψάχνει τα σκουπίδια. Αφίσες με τραγουδιάρες από σκυλάδικα σχισμένες, σπασμένες ταμπέλες, λακκούβες διάσπαρτες στο γλυστερό κωλόδρομο και μπλόκο μπάτσοι να γράφει για κράνη.

Η χαλαρή βόλτα στην πόλη μπήκε στην κωλότσεπη. Άστο άλλη φορά. Το ξαναδοκιμάζουμε σε καμιά 10ετία πάλι. Να μην ξεχάσω ότι μόνο οι πολιτικοί φταίνε, όχι όλοι γύρω μου, μαζί κι εγώ. Να μην ξεχάσω να κοιμηθώ το βράδυ. Να μην ξεχάσω να μαζεύω λεφτά να πάρω πιο καλό αυτοκίνητο. Να μην ξεχάσω να ψηφίσω.

Η πόλη σβήνει γρήγορα πίσω μου όπως και τα απομεινάρια της μέρας, και βρίσκομαι για άλλη μια φορά στην εθνική να χτυπάω κόφτες κι εγώ και το μηχανάκι. Και; Είναι λύση αυτή θα μου πεις σπουδαγμένε μου φίλε; Όχι. Αλλά είναι μια σωτηρία. Κι είναι πολύ μεγάλο πράγμα που λέει και το άσμα.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

ΠΤΩΣΕΙΣ ΗΙ- LOW


Αλλιώς είναι να φεύγεις με hi από γκάζι (το λέει και η λέξη)
και αλλιώς από low...

όταν πέφτεις...ΠΕΦΤΕΙΣ

ή πέφτεις αντρικά με ανοικτό το γκάζι ,παιρνεις πουλάδα πτήσης και μοιράζεις θέαμα και επιφωνήματα
ή πέφτεις φλώρικα, μπανανοφλουδικά και απαλά και όλοι λένε: ε, το μαλάκα το φλώρο.....

ΛΥΚΟΣ

Μπορεί να φαινόμαστε άψυχα καμιά φορά μέταλλα σ’ όσους δεν ξέρουν ν’ ακούσουν. Ίσως να’χουν και δίκιο. Το λένε καμιά φορά όταν κάτι δεν πάει καλά. ‘Έλα μωρέ, σίδερα είναι.’ Μπορεί να χουν και δίκιο, δεν ξέρω.

Είμαστε όμως καλή παρέα. Αυτό όλοι το παραδέχονται. Ξέρουμε πράγματα, μ΄ένα δικό μας τρόπο. Ξέρουμε τραγούδια ένα σωρό. Ρυθμικά, λυπημένα, αργόσυρτα, χαρούμενα, υστερικά καμιά φορά. Αναλόγως τα κέφια. Ξέρουμε μπλουζ, έχουμε βραχνές φωνές και κανένα βράδυ που η εθνική καθρεφτίζει μπλέ ματιές αν μας ακούσεις προσεκτικά θ’ ακούσεις αυτό που θες.

Ίσως Joe Cocker.

Many rivers to cross.

Υπάρχουν φορές που δεν τραγουδάμε, μέρες ολόκληρες. Σερνόμαστε μόνο σε μια γκρίζα πόλη. Χειμώνες, ολόκληροι χαμένοι μερικές φορές. Ή στημένες ώρες έξω στο δρόμο, γυαλισμένες και άψυχες.

Για άλλους πάλι είμαστε ένα φτηνό πήδημα. Πήδημα και πέταμα στην άκρη για τον επόμενο. Άλλοι μας φτιασιδώνουν ατέλειωτα χωρίς ποτέ να μας χαρούν, μέχρι που σαπίζουμε στα στολίδια μας. Και η μουσική είναι σχεδόν πένθιμη.

Ίσως Joe Cocker.

St. James Infirmary.

Μερικοί όμως ακούνε. Δεν το πιστεύω ότι είναι όλοι άψυχοι σαν εμάς. Πιστεύω ότι ακούνε, ότι ξέρουν. Κάποιοι που μας γυαλίζουν για πάρτη τους. Που μας χαιδεύουν ώρες. Που μας χορεύουν στους πιο όμορφους χορούς σε άδειους δρόμους. Που μας κοιτάνε γιατί ξέρουν ότι κάπου χαμογελάμε κι εμείς.

Ίσως ερωτικά.

Ίσως Joe Cocker.

Υοu’re so beautiful.

Και που γι’ αυτούς δεν είμαστε σίδερα αλλά έχουμε ψυχή. Αυτό το διάφανο άπιαστο πραγματάκι που αναπνέει με δικούς του ρυθμούς. Μόνο για όσους μπορούν να το δουν. Σχεδόν άυλο.

Σχεδόν Joe Cocker।

Υ.Γ Το κειμενο ειναι απο "το στομα του λυκου"